Wanneer mensen vertrekken bij een werkgever is de meest voorkomende reden de (slechte) samenwerking met hun leidinggevende. Het slecht functioneren van een hiërarchische structuur is meer dan eens aanleiding geweest om een organisatie zo plat mogelijk te maken, soms zelfs zonder enige formele hiërarchie. De gedachte erachter is dat elke medewerker als even belangrijk en gelijk wordt beschouwd. Maar werkt een volkomen platte organisatie ook daadwerkelijk beter?

Functioneren zelfsturende teams beter dan strak geleide? Het ontbreken van formele structuren betekent in de praktijk niet dat er ook geen structuren zijn. Formeer een team zonder formele leider en er staat vanzelf een leider op. Hij of zij neemt de touwtjes in handen, formeert een ‘bestuursteam’ om zich heen en zet de lijnen uit.

Je herkent het misschien wel. Sommige collega’s gaat het altijd voor de wind. Ze maken snel promotie, liggen goed in het team en krijgen alles voor elkaar. Andere collega’s gaat het een stuk minder gemakkelijk af. Ze worden achtervolgd door tegenslag en ze krijgen weinig uit hun handen. Toch tonen zij net zo veel inzet als hun succesvolle collega’s. Maar ze worden vaak tegengewerkt door teamleden, krijgen nauwelijks iets van de grond en oogsten weinig waardering.

Misschien herken je jezelf in een van de beschreven situaties. Waar komen toch die verschillen vandaan? Waarom lijkt de ene persoon voor het geluk geboren en de andere niet? Waarom hebben sommige mensen tegenslag en gaat het anderen voor de wind? Wie stelt zich deze vragen niet van tijd tot tijd?

Wat is de waarde van een oordeel?

Het is maandagochtend. Het weekend was vermoeiend met twee verjaardagen en een zieke dochter die vannacht al je aandacht nodig had. Ondanks dat de trein vertraging had en niet aansloot op de bus, storm je net op tijd het kantoor binnen. Met je jas nog aan log je in achter je PC, stipt om 8:30.

Op weg naar het koffieapparaat loop je Fred tegen het lijf. Fred is je directe collega die tegenover je zit en die in feite hetzelfde werk doet. Hij heeft zijn gedachten er duidelijk niet bij als hij vrijwel onhoorbaar goedemorgen terug zegt. Eigenlijk ben je wel blij dat hij even geen aandacht voor je heeft. De make up die je in de trein haastig hebt opgebracht, kan je wallen maar nauwelijks verhullen.

Koningsdag ligt alweer een paar weken achter ons. Een goede traditie is het verkopen van oude (of bijna nieuwe) spullen op de vrijmarkt. Ook ik ben een enthousiast verkoper op de jaarlijkse vrijmarkt in Utrecht. Daar heb ik een tijdje geleden een pianokruk verkocht: zo goed als nieuw, haast niet gebruikt. Ja, hij is van mij geweest. In een vlaag van optimisme aangeschaft toen ik op pianoles zat. Piano gehuurd maar de kruk heb ik gekocht. Hij stond zo mooi bij de piano....

Met veel enthousiasme stortte ik mij op de wekelijkse lessen. Oefenen schoot er een beetje bij in. Ik was altijd laat thuis van het werk en dan heb je niet echt zin om daarna nog eens te oefenen op de piano. Het werd ook steeds moeilijker, de bladmuziek steeds ingewikkelder en ik kwam letterlijk handen tekort om een moooie melodie eruit te toveren.